Aanleuning! Wat is het precies?

Heb jij dat ook? Dat je je soms bij termen die je al jarenlang gebruikt ineens afvraagt……..Wat betekent dit nou precies?! En als je over 1 term na gaat denken, dan volgen er meer!

Zo heb ik echt eens nagedacht over aanleuning en ik kwam op het volgende:

Aanleuning is het contact dat HET PAARD maakt met de hand van de ruiter. Het paard trekt dus (licht) aan de hand van de ruiter en niet andersom!

Waarom is dit belangrijk?

Aanleuning ontstaat vanuit balans en een correcte lichaamshouding van het paard. Als het paard in balans is wil hij lengte in de hals maken met de neus voor de loodlijn. Hierdoor neemt het paard de hand van de ruiter mee en ontstaat er contact met de hand van de ruiter. Het is dus gebaseerd op biomechanica en niet omdat het paard “zomaar” aan de hand van de ruiter trekt.

Als de ruiter contact maakt met het paard dan hebben we geen aanleuning, want het ontstaat vanuit een terugwerkende (trekkende) hand van de ruiter. Hierdoor wordt de hals van het paard verkort en dit heeft een nadelig effect op het liften van de schoft en de rug en de lengte van de passen naar voren.

De manier waarop het paard de hand van de ruiter aanneemt, vertelt de ruiter over de balans van het paard, de energie, de lichaamshouding en het vertrouwen van het paard in zichzelf en zijn omgeving en ruiter. Dit betekent dat aanleuning ervoor zorgt dat er communicatie naar 2 richtingen plaats kan vinden. Van paard naar ruiter en van ruiter naar paard.

Als de ruiter veel druk op de teugels neemt, cq trekt, dan wordt de communicatie van paard naar ruiter verstoord. Het paard ondervindt discomfort van het bit en de hand van de ruiter en zal proberen het bit te ontwijken in plaats van aan te nemen. Hierdoor wordt uiteindelijk ook de communicatie van ruiter naar paard verstoord.

Op de foto zien we een paard dat een voorwaarts neerwaartse tendens aanneemt vanuit verticaal evenwicht . Het paard verlengt de hals naar voren en brengt de neus voor de loodlijn. Hierdoor neemt hij de hand van de ruiter mee, oftewel het paard maakt verbinding waardoor de aanleuning ontstaat.

Aanleuning is het contact dat het paard maakt met de hand van de ruiter. De aanleuning zorgt voor communicatie in 2 richtingen. Van ruiter naar paard MAAR ook van paard naar ruiter.

Alhoewel we uiteindelijk het paard willen aansturen vanuit onze zit is er soms een ondersteuning nodig vanuit de hand. Dat kan zijn het aangeven van richting of het ondersteunen van een ophouding.

Maar wat veel ruiters niet beseffen is hoeveel informatie we kunnen krijgen vanuit het paard aan de hand van de aanleuning.

Behalve dat het paard de verbinding moet maken voordat we echt over aanleuning kunnen spreken en het al informatie is als het paard de hand niet wil nemen, zijn er nog meer kenmerken van de aanleuning die ons iets vertellen.

Als een paard geen aanleuning wil nemen kan dat komen omdat hij de hand van de ruiter niet vertrouwt, geleerd heeft om weg te duiken voor het bit of dusdanig uit balans is dat hij de hals niet kan verlengen.

Het paard op deze foto heeft meer aanleuning op de buiten teugel dan op de binnen teugel. Dit betekent dat het paard verticaal uit balans is en op de rechter schouder valt.

Daarnaast kan een paard ongelijke aanleuning nemen. Dat wil zeggen dat bijvoorbeeld de linker teugel meer druk heeft dan de rechter teugel. Dit betekent in de meeste gevallen dat het paard verticaal uit balans is.

Hetzelfde paard in verticale balans. Vanuit verticale balans neemt het paard de hand van de ruiter mee en ontstaat er een gelijke lichte aanleuning.

Als de druk op de teugels te groot is kan het zijn dat het paard aan de hand trekt of op de hand hangt. Beiden zijn ongewenst. In beide gevallen is het paard horizontaal uit balans, oftewel op de voorhand en mogelijk ook verticaal uit balans.

De correcte aanleuning is zacht en elastisch van kwaliteit. Het paard Neemt de hand van de ruiter en deze verbinding verschilt per paard, maar is altijd licht. Sommige paarden hebben zo’n lichte aanleuning dat de teugels licht doorhangen. Omdat paarden extreem gevoelige dieren zijn kunnen zij aan de hoek die de teugel met de bitring maakt voelen of de ruiter meer toestaat, de hoek wordt dan groter, of meer aanneemt. de hoek wordt dan kleiner.

En waarom zouden we meer druk willen dan dat het paard wil? Uiteindelijk is de dressuur bedoeld om het paard sterker te maken, in balans, trots, vol vertrouwen en OP EIGEN BENEN. Als het paard op eigen benen is, dan heeft hij de hand van de ruiter dus niet nodig om op “te hangen” of steun op te zoeken. Dan is er slechts een hele lichte verbinding nodig om te kunnen communiceren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *